Bevalling Persoonlijk Zwangerschap

Bevallingsverhaal #2

Ik was twee keer vlot achter elkaar zwanger. Een bevalling vers in mijn geheugen en de volgende komt er alweer aan. Mijn eerste bevallingsverhaal lees je hier en die ervaring maakte dat ik niet erg op zag tegen een tweede bevalling. Ik keek er zelfs naar uit. Mijn bevallingsverhaal van Vieve.

Van Riv was ik bevallen met een termijn van 40+4 dagen. Ik ging er dus wel weer vanuit dat deze baby ook langer bleef zitten, maar stiekem pinde ik me best vast op die 40+4. Daar gingen we helaas overheen. Met de verloskundige werd een afspraak gemaakt om te strippen. Op 11 augustus 2017 was dat zover. De dag erna, ik was 40+6 dagen zwanger, had ik echt even een mentale breakdown. Ik was er helemaal klaar mee en hoopte dat ons meisje snel zou komen.

De nacht van 12 op 13 augustus 2017

Ik bel ’s avonds de verloskundige om gewoon even mijn hart te luchten en zodat zij weet hoe ik er mentaal gezien bij zit. Ik voel me namelijk echt ellendig. Mijn buik zit in de weg, ik ben het écht zat en ik ben moe. Alsof ik die dip even nodig had, beginnen die nacht om 04:30 uur de weeën. Ik kijk het even aan, maar maak na een uurtje toch Stephan wakker en vraag hem meteen de verloskundige te bellen. Dezelfde verloskundige die mijn eerste bevalling heeft begeleidt heeft nu dienst weet ik, en daar ben ik stiekem wel blij mee. Een bekend gezicht die weet wat ik nodig heb. Bij de bevalling van Riv moesten we toch naar het ziekenhuis omdat hij in het vruchtwater had gepoept. Deze ronde gaan we in de herkansing voor een thuisbevalling.

De laatste buikfoto. Nog geen 20 uur later was Vieve er.

Het is 6 uur als we de verloskundige aan de telefoon hebben. Ze vraagt of ze nog kan kolven thuis -jaja ook verloskundigen krijgen baby’s- en zal er dan met een uurtje zijn. Optimistisch zeg ik dat dat wel goed komt en anders bellen we wel terug. Ik heb nog niet opgehangen of ik denk al: “oh oh, dat uur alleen ga ik niet redden zonder coaching!” Vrij snel bellen we toch maar even terug en de verloskundige komt er zo snel mogelijk aan, fijn!

Thuis of toch naar het ziekenhuis?

Als ze er om 6:30 uur is blijk ik al 6-7 cm ontsluiting te hebben en wanneer de verloskundige later mijn vliezen breekt is het vruchtwater helder. Yes! Dit keer kunnen we thuis blijven. Niet veel later zit ik op ruim 9 cm. Ondertussen haalt mijn schoonmoeder Riv op. Het arme ventje heeft geen flauw benul van alle mensen in huis en wordt om half 7 door oma uit bed geplukt. Hij vindt het super leuk om mee te gaan gelukkig.

Lees ook: Wat bevalt het best?

Het is 8:00 uur als ik volledige ontsluiting heb. Ik ben blij als ik mag persen, kan ik zelf ook wat doen. Het gaat alleen niet zo lekker als bij Riv destijds. Ik ben enorm moe, het kost me veel moeite en voor mijn gevoel schiet het niet echt op. De verloskundige probeert van alles samen met me. Verschillende houdingen en de baarkruk, maar echt schot zit er niet in. Ze bereidt me er dan toch maar op voor dat we waarschijnlijk naar het ziekenhuis moeten. Een uur persen is toch echt de max thuis. Al helemaal omdat ik bij mijn eerste bevalling ‘maar’ 37 minuten heb hoeven persen, is het contrast met nu (te) groot. Op dat moment wil ik alleen maar dat ons meisje geboren gaat worden en waar dat dan is maakt me niet zoveel meer uit (oké, in de auto op de vluchtstrook hoort wat mij betreft niet bij de opties).

Een afslag te vroeg!

We maken ons klaar en hup de auto in. Ik stap bij onze verloskundige in zodat ze me onderweg nog kan ondersteunen, ik heb dus al een uur geprobeerd dat kind er uit te werken en dus allang en breed 10 cm ontsluiting. We rijden weg en ze belt het ziekenhuis. Die hebben geen plek. Kordaat geeft ze aan dat we er toch echt aan komen (tot wel 3 keer toe!) en wat ben ik op dat moment blij met een verloskundige die zich niet van de wijs laat brengen. Onderweg weet ze Stephan (die voor ons uit rijdt) er nog van te weerhouden een afslag te vroeg te nemen. Pfieuw! Hij ging op de automatische piloot richting zijn werk, maar met wat seinen ging hij gauw terug de snelweg op.

Eenmaal in het ziekenhuis blijft onze verloskundige er gelukkig weer bij. Dat moet ook wel, want de verloskundigen en de artsen van het ziekenhuis zijn allemaal bezig. Zo fijn een bekend gezicht naast je die je coacht en dingen uitlegt. Maar ook weet ze hoe ze me moet aanspreken en wat ik fijn vind. Na weer een uur persen onder begeleiding van -uiteindelijk toch- de kinderarts, klinisch verloskundige en de gynaecoloog bereiden ze mij voor op een vacuümverlossing. Ik vind het allemaal prima, zolang ze me maar uitleggen wat ze gaan doen en waarom. Ik wil op dit moment gewoon alleen maar dat ze geboren wordt. Ik ben kapot, kan letterlijk mijn ogen niet openhouden en het persen tijdens de weeën lukt me niet zo vaak als ik zou willen. Afijn, ze gaan van alles klaar maken voor de vacuüm en leggen me uit hoe het werkt. Een vacuümverlossing gaat niet zonder knip en dankzij een vriendin die verloskundige is weet ik dat die knip zetten niet echt een gezellig geluid maakt. Ik zorg er dus voor dat ik niet luister op het moment dat hij gezet wordt. Ik hoor en voel niks. Bizar.. En ik heb geen pijnstilling! Met slechts 1 tractie komt onze Vieve dan om 10:05 uur ter wereld. In mijn hoofd dacht ik dat het nog een aantal weeën zou duren, en zo werd ik dan toch “ineens” mama van ons tweede kindje. Wow wat ging dit snel uiteindelijk en wat zijn we blij!

Waarom lukte het nou niet?

De gynaecoloog vertelde me achteraf dat het misschien nog best wel was gelukt zonder de vacuüm, maar dat ze niet wisten hoe lang Vieve het nog leuk zou vinden in mijn buik. Op een gegeven moment moet zo’n kind er gewoon uit. Ze testen dan door wat bloed van de baby af te nemen wat het zuurstofgehalte in het bloed is. Dat was allemaal goed, maar ik was ook zo moe dat er hiervoor gekozen werd. Vieve bleek gewoon net niet helemaal goed gelegen te hebben waardoor ze de bocht niet echt door kwam. Daarom heb ik dus lopen persen als een gek en schoten we niks op.

Ik had nooit verwacht dat mijn 2e bevalling zo zou verlopen. Qua tijd was het veel sneller. Mijn bevalling van Riv duurde 12,5 uur en deze bevalling 5,5 uur. Ik was echt blij dat ze veilig en wel geboren was.

En dan lekker naar huis

Bij Riv waren we super snel alweer naar huis. Bij Vieve werd het een ander verhaal. We moesten even ter observatie blijven zodat we goed gecheckt konden worden. Ik wist nog van de bevalling van Riv dat je -voordat je naar huis mag- eerst moet plassen. Ik hoefde gewoon niet. Ik had geen volle blaas, ik dronk me een ongeluk, maar ik hoefde maar niet. Ik kreeg allemaal verpleegkundigen aan mijn bed, er werden echo’s van mijn blaas gemaakt om te checken hoe vol hij zat. Dan moest ik naar de wc en daarna kreeg ik weer zo’n echo. En die uitkomsten waren een domper. Mijn blaas leegde zich onvoldoende.

Ik heb me laten vertellen dat dat kan komen door het lange persen. Je urinebuis wordt dan als het ware dichtgedrukt waardoor je blaas wel vol loopt, maar het niet lukt om te plassen. Vergezeld door een katheter mochten we dan toch naar huis. Ik was zo gelukkig!

De kraamweek heb ik de hele week boven gebivakkeerd. Zo anders dan bij Riv destijds, daar liep ik op dag 5 lekker buiten, en bracht ik de kraamweek in de tuin op de loungeset door. Nu ging dat niet. Deze bevalling duurde minder lang, maar ik kwam er minder goed uit dan bij Riv. Die katheter had ik ongeveer 3 dagen en toen mocht hij er uit. Door die kraamweek lekker rustig aan te doen ben ik goed hersteld en stonden we zelfs nog geen 2 weken daarna op de bruiloft van Steef zijn tweelingbroer.

Ondanks dat deze bevalling niet ging zoals we van te voren hadden verwacht en ik niet thuis heb kunnen bevallen kijk ik er wel echt met een goed gevoel op terug. 
Zie/zag jij op tegen je bevalling?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge