Werk

KON IK MAAR IN JE HOOFD KIJKEN

Als ik op een willekeurige verjaardag kom en het gesprek gaat over mijn werk, dan zijn mensen altijd nieuwsgierig wat ik precies voor werk doe. Ik schreef er al eens over (en die blogs vind je hier en hier terug). Kort gezegd: ik werk op een behandelgroep voor jongeren met een licht verstandelijke beperking en gedragsproblemen. Double the trouble dus! Dat levert vaak grappige, frustrerende of moeilijke momenten op. Geen dag is hetzelfde en juist dat maakt het werk voor mij zo leuk. Ik wil jullie graag meenemen in situaties die zich voordoen op mijn werk.

Disclaimer vooraf: in verband met de privacy van mijn cliënten zijn namen fictief en worden leeftijden niet genoemd. Het kan zijn dat sommige details zoals geslacht van personages uit een casus veranderd zijn, om ervoor te zorgen dat geen enkele casus te herleiden is naar één van mijn cliënten. Al mijn verhalen zijn waargebeurd en geschreven op basis van mijn ervaring en mening.

Hoe schrijnend sommige situaties soms ook zijn, of hoe boos ze me ook kunnen maken, achteraf kan ik er vaak wel om lachen. Samen met collega’s maken we vaak (grove) grappen over bepaalde situaties. Ik las laatst een blog van een politieagente die vertelt over hoe dit soort grappen haar werk ‘draaglijk’ maken. Ik herkende dat heel erg, maar besefte me ook dat dat voor sommige mensen misschien heel hard kan klinken. Om een klein beetje een kijkje in mijn werkwereld te geven, wil ik sommige verhalen opschrijven en met jullie delen. Ik zou het leuk vinden als je me laat weten wat je er van vond!

24 UURS DIENST

Het is 12:00 uur. Ik begin aan een dienst van ruim 24 uur. Dat zijn niet mijn favoriete diensten. Ze duren zo lang, en je moet altijd maar hopen dat je een goede nacht hebt, wil je niet helemaal kapot aan de rest van je ochtenddienst beginnen.

Vooral vandaag geldt dat voor mij. Ik ben niet fit, maar ook heel eigenwijs. Ik neem wat in en rijd dus gewoon naar mijn werk. Geloof mij, zo’n dienst duurt dan alleen maar nog langer.

De dienst zelf verloopt eigenlijk heel rustig. Afgezien van een incidentje op een andere groep waar ik even een paar tellen kom assisteren en wat ingewikkelde 1 op 1 gesprekjes met jongeren is het rustig en doet iedereen lekker wat hij moet doen. Ik ga op tijd naar bed, morgen nog ruim 5 uur werken en dan zit het er weer op.

DE VOLGENDE MORGEN

Na een rustige nacht sta ik redelijk uitgerust op. Mijn collega komt ook in dienst en samen starten we de dienst op. Zij doet het ontbijt, ik bespreek nog even wat met een andere collega. Als het tijd is om tanden te poetsen en kamers op te ruimen loop ik mee naar boven.

Eén van de jongens wordt enorm druk op zijn kamer. Hij maakt harde geluiden en drukke bewegingen. Het past bij hem, maar ik benoem het wel. Ik zeg wat ik zie en geef hem een advies wat hij kan doen als hij weer beneden is, zodat zijn drukte weer wat zakt. Hij is het niet met me eens, zoals wel vaker. Vervelend voor hem.

In een split second slaat zijn gedrag om. Forse scheldwoorden komen er uit zijn mond en ik vraag hem wat er nou precies aan de hand is. Hij is totaal niet meer voor rede vatbaar en gaat maar door met zijn scheldkanonnade. Hij smijt met allerlei ziektes en ik kom niet meer bij hem binnen. Zijn gordijnen trekt hij met een ferme ruk van de muur en gooit ze in mijn richting. Ik weet dat dat niet het enige is waar hij mee zou kunnen gaan gooien en daarom besluit ik wat afstand te nemen en hem wat tijd te geven om tot bezinning te komen.

Op het moment dat ik de deur sluit gaat het eigenlijk pas echt los. Hij trapt tegen zijn deur, gooit de deuren van zijn kasten keihard dicht en scheldt mij nog steeds volle bak uit. Mijn collega’s zijn ondertussen op het geluid af gekomen. Kort vertel ik even wat er aan de hand is, maar de strekking is eigenlijk dat ik geen flauw idee heb waarom zijn spanning en agressie ineens van 0 naar 100 opbouwde.

We houden de deur even dicht in verband met onze veiligheid. Hij gaat zo tekeer binnen en wij willen even tijd nemen om een plan van aanpak af te stemmen. Ondertussen breekt hij een kledinghanger kapot waarvan de helft onder de deur door komt zeilen. Mijn collega probeert of ze met hem kan praten. Zodra ze de deur open doet staat hij voor haar en bedreigt haar met de andere helft van de afgebroken kledinghanger. Door de kier van de deur probeert hij haar flink te schoppen. Dat lukt hem niet en we sluiten de deur weer.

EIGEN VEILIGHEID EERST

Het schoppen neemt in hevigheid toe, maar verder lijkt het daar bij te blijven. Voor de zekerheid hebben we wel wat extra diensten erbij gebeld, mocht het toch uitdraaien op een fysiek conflict. Precies wanneer we zeggen nog even af te wachten met fysiek ingrijpen horen we glas kapot vallen. Er komt allemaal glas onder de deur door. Dit kan wel eens gevaarlijk worden. Eigen veiligheid eerst.. We vegen het glas weg, maar willen dan wel kijken wat de situatie binnen is.

De deur gaat open en we zien dat de jongen zichzelf snijdt met het kapotte glas. ‘Gewapend’ met een zitzak gaat een collega als eerst de ruimte in en wij volgen. We pakken hem vast en dat blijkt maar net op tijd.

Na een paar minuten verzet, ontspant hij wat en kunnen we rechtop zitten. Hij heeft zichzelf in zijn hals gesneden en heeft nog meer wondjes. De wond in zijn hals bloedt gelukkig niet echt. Dan pas lijkt er bij hem binnen te komen waar hij mee bezig was en begint hij te huilen. Hij is verdrietig en heeft pijn. Sommige mensen vinden het gek als ze horen dat ik hem eerst troost. Hij schold me daarvoor namelijk nog uit voor van alles en nog wat en bedreigde me met een scherp voorwerp. Toch heeft hij allereerst troost nodig en weet ik dat er iets achter dit gedrag zit waardoor hij dit doet. Maar wat, is de grote vraag.

Ik heb al vaker jongeren gezien die zichzelf verwonden of pijn doen op een andere manier. Ook echt snijden of krassen heb ik wel eens gezien, maar bewust zo snijden, nee, dat went niet bepaald. Zeker niet bij een kind.

Zo jong, en dan heb je blijkbaar zulke issues dat dit je uitweg is. Op dat soort momenten zou ik willen dat ik in zijn hoofd kon kijken, om er meteen achter te komen wat er is. Gelukkig komen we er achter wat de oorzaak van zijn spanning was. Daar hebben we het dan over en dan hopen we, dat hij er iets van leert zodat hij er een volgende keer beter mee om kan gaan. Soms tegen beter weten in.


Uitgelichte afbeelding via Rawpixel

4 Comments

  1. Jeetje! Wat een heftig verhaal.. gelukkig is het goed afgelopen..

    1. Ja! Gelukkig maar. Het had ook heel anders gekund.

  2. Wat een prachtige baan. Soms zo dankbaar en mooi. Soms zo triest.

    1. Dankbaar is het maar zo weinig eigenlijk… de ouders soms, maar de jongeren zelf zien niet zo in wat de toegevoegde waarde van plaatsing is. Maar toch blijf ik het prachtig werk vinden, ondanks alle nare gebeurtenissen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.