Politie bij de tram in Utrecht
Mama Persoonlijk

WAT EEN ELLENDE

Maandag 18 maart 2019. Nederland wordt opgeschrikt door een schietpartij in Utrecht. Al vrij snel wordt er gesproken over een mogelijk terroristische daad. Het nieuws gaat een beetje langs mij heen. Ik hoor wat er gebeurd is, en ondanks dat het zo dichtbij is, raakt het me niet echt.

Er gebeuren de laatste jaren zoveel gekke dingen. Erg eigenlijk, dat dit soort nieuws daardoor zo snel van me afglijdt. Alsof het bijna ‘normaal’ is.

Pas wanneer het nieuws naar buiten komt dat voor de provincie Utrecht het hoogste terreurdreigingsniveau geldt besef ik me ineens hoe bizar dat is. Wij wonen in de provincie Utrecht. Dus voor de regio waar wij wonen, geldt dit ook. We krijgen beelden binnen van familie en kennissen die vlakbij de locatie van het incident zijn of werken. Zo irreëel. Arrestatieteams omsingelen gebouwen, mensen hebben geen idee wat er gebeurd en of er gevaar op de loer ligt. En dat allemaal, in ons kleine kikkerlandje.

NIEUWSBERICHTEN

Ik check de hele dag door nu.nl op nieuwe informatie. Mijn pushmeldingen staan ook aan, maar alle updates wil ik in de gaten houden. Bij dit soort incidenten wil ik altijd weten wat er gaande is, ben ik zo benieuwd naar de nieuwste ontwikkelingen en vraag ik me tegelijkertijd af hoe de politie dat toch doet, dat ze zo snel weten waar ze moeten zijn, naar wie ze op zoek zijn. Ik wil weten hoe dat gaat.

Voor mensen in de stad Utrecht werd het advies gegeven dat ze binnen moesten blijven. Op het nieuws zag ik mensen die doodgewoon door gingen met hun werk, buiten op straat, op steenworp afstand van de plaats van het incident. Ongelofelijk vind ik dat. Deze mensen noemden het advies ‘overdreven’. Zou kunnen natuurlijk, maar op dat moment weet niemand nog wat er verder zou kunnen gebeuren. Waarom zou je het risico lopen? Er wordt niet voor niets zo’n advies gegeven. Ik kan er dan ook een beetje boos van worden.

HET MOEDERSCHAP HEEFT ME VERANDERD

Sinds ik kinderen heb, ben ik anders naar dit soort nieuws gaan kijken. Ergens wil ik het allemaal niet weten. Ik wil niet weten wat voor ellende er allemaal op de wereld is. Aan de andere kant wil ik niet naïef zijn en weten wat er gebeurd in deze wereld. Ik heb wel geleerd het nieuws te filteren. Door internet en sociale media komen er bakken vol nieuwsberichten je hersenpannetje binnen. Het is te veel. Te veel ellende. Ik kan een nieuwbericht erg vinden, of heftig, maar het dan vervolgens ook los laten. Een nieuwsbericht als dit, zo dicht bij je eigen huis, daar bijt ik me dan wat meer in vast.

Je hoort tegenwoordig dat mensen wel eens zeggen dat ze geen kinderen willen, omdat ze geen kinderen in deze rotte wereld willen laten opgroeien. Ergens kan ik me dat echt wel voorstellen, maar om nou te doen alsof vroeger alles beter was, vind ik ook een tikje naïef.

Ik denk, dat vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, je er alles aan doet dat binnen jouw macht ligt, om je kind(eren) te beschermen. Dat gaat gepaard met zorgen. Kleine zorgen, om bijvoorbeeld of je ze wel de goede voeding geeft, of dat ze zichzelf niet bezeren. Maar ook grote zorgen, dat ze niets ernstigs overkomt, of dat ze niet in een situatie terechtkomen zoals die van gisteren.

HET LEVEN GAAT DOOR

En terwijl ik met mijn gezinnetje binnen in huis zit te genieten van hoe zorgeloos mijn kleintjes zijn, zijn er ook gezinnen die te maken hebben met ondraaglijk verdriet. Want een geliefde van hen valt onder de dodelijke slachtoffers, of onder de gewonden. Waar wij wonen loopt iedereen gewoon over straat, terwijl Utrecht voor eventjes veranderd bleek in een spookstad. De contrasten zijn zo groot, op maar een paar tientallen kilometers van mijn bed.

En dan, als ik ’s avonds de kinderen in bed leg, ben ik heel eventjes blij dat ze er nog niets van mee krijgen, van dit soort ellende. Het enige dat Riv zei, toen ik nu.nl checkte, was: “Hé politie mama!”. We brachten hem naar bed zoals we elke avond doen. En hij, hij gaf mij een klein cadeautje: hij ging met een grote glimlach slapen.

Welterusten klein ventje. Blijf jij nog maar even klein, maar blijf iedereen die mooie grote glimlach van je geven. Want ik ben er van overtuigd dat liefde het ALTIJD wint.

Uitgelichte foto via nu.nl.

1 Comment

  1. […] rest van de dag houdt het nieuws van de schietpartij in Utrecht me in de greep. Ik check constant het nieuws en ook ’s avonds staat de TV […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.